Najlepsza konsultacje medyczne

Teleradiologia (radiologia na przestrzeń) – forma radiologii, wchodząca w magazyn telemedycyny. Łączy w sobie elementy telekomunikacji, informatyki oraz medycyny, natomiast w szczególności radiologii.

Dzięki użyciu nowoczesnych techniki pozwoli na zmianę specjalistycznych informacji przesyłając obrazy statystyczne, jak również skuteczne (przesyłanie najdoskonalszej jakości zdjęć USG, MRI). Kupi na ocenę na przestrzeń. Umożliwia przesyłanie obrazów o dużej rozdzielczości, a ponadto interaktywną transmisję audiowizualną z zdrową precyzją dodatkowo w toku rzeczywistym. Systemy wideokomunikacyjne (wideokodery) pracują na ogólnodostępnych cyfrowych liniach transmisyjnych ISDN, w globalnej sieci Internet, a oraz na prostych satelitarnych.

Teleradiologia obniża koszty teleradiologia bycia szpitali także własnych osób ochrony zdrowia. Tak zwane centra opisowe świadczące usługi w rozmiarze teleradiologii występują na przykład w Indiach, a świadczą usługi dla szpitali w USA lub Wielkiej Brytanii. Obraca się w ten zabieg różnice czasowe pomiędzy państwem, w jakim pracuje centrum opisowe, a państwami, w których zawierają siedzibę szpitale. Dzięki temu wydatek bycia dobrze się obniża.

Pomoc techniczną w dziale konfiguracji sprzętu i urządzeń diagnostycznych (TK, MR a kolejne) dla potrzeb teleradiologii
Dostarczenie niezbędnych akcesoriów do wykonania związania z polskimi pracowniami opisowymi (router, komputer, skaner dokumentów tekstowych)
Instalację i budowę oprogramowania do teletransmisji
Szkolenia personelu w rozmiarze obsługi systemów teleradiologicznych
Szkolenia personelu z działu połączeń telekonferencyjnych
Doradztwo ekspertów w terenie organizacji przepływu danych w sal
Optymalizację protokołów akwizycji danych obrazowych na urządzeniach TK i MR przez swoich radiologów
Doradztwo w aspekcie wyboru łącza i budowie wstępu do budowie publicznej

T
eleradiologia stanowi zdalną ocenę (opis)
artykułów z diagnostyki obrazowej dla celów
diagnostycznych lub konsultacji (1, 2). Spośród ostatniego
względu nie stanowi ona pomocą kierowaną bezpośrednio
do pacjenta, choć jest grana pośrednio na jego
korzyść. Wynosi ona formę zdalnego kontaktu między
specjalistami medyczny
mi (lub z udziałem
specjalistów informatyki medycznej oraz zabezpieczenia
technicznego transmisji). Potrafi być montowana
jako:
− tzw. usługa wewnętrzna – w bloku przez pracowników
szpitala,
− usługa outsourcingowa – przez wyspecjalizowane
firmy zewnętrzne (tzw. centra opisowe),
− wersje mieszane lub skrojone pod określone potrzeby,
np. obszary o małej gęstości zaludnienia, trudnych
warunkach terenowych lub pogodowych.
Obecnie w warunkach polskich są to wyjątkowo połą-
czenia punkt-punkt lub małe sieci zamknięte.
Teleradiologia stawała się możliwa dzięki:
− cyfryzacji materiałów (najczęściej obrazów, zestawów
obrazów, lub innych informacjach o pacjencie
i owoców jego badań) z diagnostyki obrazowej,
najczęściej już produkowanych w ostatniej sytuacji,
− cyfrowej archiwizacji danych medycznych, i przez
to prostemu, dużemu i stałemu dojazdowi do ba-
dań pacjenta,
− zapewnieniu tanich łączy transmisyjnych (najczęściej
sieci internetowych) i systemów informatycz-
nych (HIS, RIS, PACS) o dobrych parametrach
i zaletach,
− powstaniu sprzętu umożliwiającego zdalny dostęp
do całych lub jedynie niektórych funkcji stacji
diagnostycznych,
− zapewnieniu infrastruktury teleinformatycznej
umożliwiającej także wstęp do medium meto-
dą „zapamiętaj i prześlij” (ang.
store-and-forward
)
niewymagającej jednoczesnej obecności obu stron
komunikacji, kiedy również transmisję w terminie rzeczywistym
(ang.
real-time
).
Do stworzenia i wzroście teleradiologii przyczyniły
się również:
− ograniczona dostępność do wysoko wykwalifiko-
wanych specjalistów medycznych,
− coraz większe zastosowanie diagnostyki obrazowej
w uwadze zdrowotnej,
− potrzeba zapewnienia dostępności przedmiotowych
usług bez powodu na chwilę dzienie i dzień tygodnia,
i w porządku pilnym,
− możliwość szybkiego uzyskania tą świetną (bez sensu
na trasa) tzw. drugiej marki w dużych przy-
padkach,
− pojawianie się całkiem innych technologii wykraczają-
cych poza dotychczasowe doświadczenia (np. MRI/
EEG) oraz konieczność prac i konsultacji,
− zapewnienie wystarczającej jakości zdalnych usług
tego gatunku,
− nacisk chorych na podniesienie jakości opieki
zdrowotnej,
− konieczność poszukiwania przez placówki opieki
zdrowotnej rozwiązań popularniejszych i ułatwiających
lepsze zarządzanie zasobami.
Doskonała klasę usług telemedycznych że istnieć
zapewniona przez:
− odpowiednią infrastrukturę techniczną,
− bezpieczeństwo możliwościach oraz dostęp do nich na wartości
dostępu koniecznego,
− selekcję specjalistów,
− standaryzację procedur (przygotowania pacjenta,
obrazowania, komunikacji, transmisji informacjach i ich
kompletności itd.),
− specjalizację w zasięgu schorzeń, rodzaju obrazowa-
nia (w ostatnim dodatkowo wieloma metodami) itp.,
− wydajną agencję pracy,
− stosowanie systemów kontroli jakości (zapobieganie
błędom, wyrywkowa kontrola przez ekspertów,
peer-review itp.),
− procedury awaryjne i usługę techniczną.
Wady teleradiologii i ryzyka dla jej wzrostu
stanowią:
− brak standardu komunikacyjnego i formatu da-
nych dla całej usługi teleradiologicznej – standard
DICOM 3.0 definiuje format zdjęć, i brak
jest standaryzacji formatu zlecenia, dodatkowych